Auteursarchief: mgeldermans

Koning van Spanje Trailrun NL 2019

Afgelopen weekend was de Koning van Spanje Trailrun. Eigenlijk is het meer dan een trailrun. Het hele weekend kan er gelopen worden. Op vrijdagavond een night-trail. Op zaterdag een middellange afstand en op zondag is er tenslotte keuze uit diverse langere afstanden. Het evenement is normaal gesproken binnen een paar weken uitverkocht en zo ook dit keer. Ik heb de Koning van Spanje Trailrun eerder gelopen dus het evenement stond dit jaar niet op mijn shortlist.

Ik had dit weekend geen trailruns op het programma staan en dat vond ik maar saai. Vorig weekend ook niks gedaan dus hoog tijd om weer wat te ondernemen. Op donderdagavond heb ik daarom besloten om een poging te wagen een startbewijs voor de night-trail op vrijdag te bemachtigen. Helaas, geen succes. Maar iemand stuurde mij een berichtje met een aanbod van een startbewijs voor de 16km trailrun op zaterdag. Je moet wat dus ik heb het startbewijs overgenomen.

Het toeval wil dat Mark van Kessel op vrijdagochtend bij me informeerde of ik nog leuke dingen ging doen de komende tijd. Toeval bestaat niet. De afloop van dat verhaal is vervolgens voorspelbaar. Een half uur later had Mark ook een startbewijs geregeld.

Dus zaterdagochtend om 8 uur vertrek naar het Limburgse Gulpen. Rond 9:30 uur zijn we ter plekke. Het is al opvallende druk rondom het start- en finishgebied. Maar we kunnen op steenworp afstand de auto kwijt. Dat was een meevaller. Er hangt een gezellige sfeer. Het start- en finishgebied is omgetoverd tot een soort markt met allerlei kraampjes met trailrun spulletjes. Het is aardig fris maar zonnetje schijnt af en toe. Door de speaker klinkt gezellige muziek.

Start van de Koning van Spanje Trailrun 2019

Aan de start staan zo’n 470 deelnemers klaar. De speaker waarschuwt voor het eerste deel na start dat vrij snel omhoog zou lopen. Een doedelzakspeler krijgt de eer om de laatste minuten voor de start muzikaal in te vullen. Ieder zijn hobby. Exact om 10:30 uur wordt het startsein gegeven voor de 16 kilometer trailrun. Het eerste deel van het parcours is vrij breed. Ik start daarnaast vrij voorin het deelnemersveld en ik heb dus relatief weinig last van de andere deelnemers. Ik had het drukker verwacht.

Het parcours van deze trailrun is wel haast perfect. Felle klimmetjes worden afgewisseld door lange afdalingen. Eigenlijk worden de klimmetjes steeds beloond. Voor een trailrun in dit soort terrein ligt het tempo daarom bijzonder hoog. Het weer draagt vervolgens ook bij. Het is een graad of 5 en er staat een matig briesje.

Langs het parcours staat opvallend veel publiek. Dit zorgt voor een haast unieke sfeer. Bij trailruns maak je dat maar zelden mee. Onderweg spreek ik wat lopers die in de buurt op de camping staan en het hele weekend lopen. Dat idee spreekt me wel aan. Iets om te onthouden voor het volgende jaar.

Na 14,5 kilometer zie ik een lange sliert trailrunners over het asfalt naar boven slingeren. Ook hier staat veel publiek. Het is een pittige klim. De toeschouwers roepen dat het vanaf boven alleen nog naar beneden gaat tot de finish. We zetten nog een keer aan om vervolgens in hoog tempo naar beneden naar de finish te snellen.

Biertje na de Koning van Spanje Trailrun 2019

Bij de finish krijgt elke deelnemer een speciaal biertje van de tap. Een mooie beloning na zo’n sportieve prestatie. Oja, bij de finish stond Mark al op me te wachten. Hij had vanaf de start op kop gelegen. Ik vermoed dat hij dus als eerste aan het bier stond. Zelf had ik wat meer tijd nodig. Uiteindelijk ben ik als 75ste na 15,2km en 420 hoogtemeters over de finish gekomen. De Koning van Spanje Trailrun is een aanrader. Volgend jaar zet ik de Ultimate op mijn shortlist.


Trail des Idylles BE Trailrun 2019

Het is zaterdag 20 april 2019. Vandaag staat de Trail des Idylles op het programma. Een uitdagende trailrun van 24 kilometer met de nodige hoogtemeters. Vorige week was het hier nog 2 graden. Vandaag wordt 25 graden verwacht. Dat wordt dus afzien.

Het is de derde editie van het evenement. Blijkbaar zijn ze heel succesvol. De voorinschrijving is 4 weken voor het evenement gesloten omdat het maximaal aantal deelnemers was bereikt. Ik heb deze trailrun vorig jaar ook gelopen. Was me goed bevallen. Dit jaar gaan we dus op herhaling. De start van de trail is op zaterdagmiddag om 13:30 uur. Mooie tijd want dan hoef je ’s morgen niet te haasten om op tijd te zijn.

Ik ben een uurtje voor de start in Malmedy. De start is bij een plaatselijk gemeenschapshuis. Het is nog niet echt druk maar wel er hangt een prima sfeertje. Er staat een gezellig muziekje op en buiten in de schaduw zitten er al wat groepjes lopers op het terras. Ik loop de Belgische Stef tegen het lijf. Een trailrunner die ik afgelopen jaar bij de multi-stage trail in Vaals heb ontmoet. We praten even bij en lopen dan naar de start. De briefing begint iets te laat maar ach, we hebben geen haast. Een paar minuten na half twee zijn we onderweg.

Start van de Trail des Idylles BE Trailrun 2019

De eerste paar kilometers vallen mee. Het is warm maar er staat een verkoelend briesje. Daarnaast lopen we enigszins beschut in de bossen rondom Malmedy. Maar dan draaien we de bossen uit de volle zon in. Binnen een paar kilometer krijgen we een zo’n 400 hoogtemeters voor onze kiezen. De hellingen liggen er geheel onbeschut bij en het zachte briesje wind is ook verdwenen. Het tempo gaat omlaag en de hartslag vliegt omhoog. We hebben het zwaar.

Na ongeveer 12 kilometer bereiken we de eerste verzorgingspost. Ik drink bijna een liter cola en eet wat banaan. Even een moment rust nemen. Ik praat me wat andere trailers. Iedereen is aan het afzien. Ik besluit om verder te gaan. De kilometers na de verzorgingspost voelen goed. We lopen grotendeels in de beschutting van het bos. Er staat een zacht koel briesje. Er zitten iets minder hoogtemeters in dit deel. En belangrijker nog, de afdalingen zijn wat minder technisch. Dat is fijn want dat is goed voor de gemiddelde snelheid.

Na ongeveer 19 kilometer komen we weer bij een verzorgingspost. Deze is gelegen naast een beekje. De stoelen van de vrijwilligers zijn door de trailrunners in beslag genomen. Pootjebaden in de beek. Het wordt vandaag toch geen toptijd dus ik doe het rustig aan. Ik neem zelf weer de nodige cola en ga ook een minuut of vijf met mijn voeten in het stromend water van het beekje staan. Heerlijk verkoelend is dat. Op verzoek maak ik nog wat foto’s voor een groepje trailrunners en dan ga ik weer verder.

Watercrossing bij de tweede verzorgingspost

Nog 5 kilometer te gaan maar ik was al gewaarschuwd. Nog 300 hoogtemeters in het verschiet. Het is moeilijk om een juist tempo te kiezen. De zon en het gebrek aan beschutting in combinatie met de steile hellingen maken het weer lood zwaar. Ik troost me bij de gedachte dat ik bij de aankomst zo aan een heerlijk koel biertje kan. Het resultaat van deze dag is niet zo best. Een half uur meer nodig gehad dan de voorgaande editie. Maar ondanks het afzien onderweg heb ik zeker wel kunnen genieten van de 24 kilometer en 1.150 hoogtemeters. Voor de echte klimgeiten onder ons is dit echt wel een aanrader.

Spa – Olne BE Trailrun 2019

Daar zijn we weer. Afgelopen maanden heb ik al 2 keer eerder een evenement in het gebied rondom het Belgische plaatsje Olne gelopen. Deze derde is de kortste maar daarom zeker niet minder interessant.

In maart ben ik 3 weken naar Canada geweest. Heel veel gesport. Alpine skiën, Nordic skiën, wandelen, hardlopen, trailrunnen. Eigenlijk te veel om op te noemen. Maar ik ben dus wel even uit mijn normale loopritme gestapt. En daarom was het hoog tijd om een niet te lange trailrun te kiezen. Doel is om het lichaam weer te laten wennen aan de extreme belasting die in mei en juni op het programma staat.

Lang heb ik niet hoeven zoeken. In het Belgische plaatsje Olne zit een atletiek vereniging Courir pour le plaisir. Een gezellige vereniging die ieder jaar een aantal pittige evenementen organiseert op de trails rondom het gehucht. De voorgaande evenementen waren erg leuk. Geen enkele reden om niet nog eens deel te nemen.

Deze keer werd gestart met een busreis naar Spa. Ergens in de buurt van het centrum werden we gedropt nabij een kunstmarkt in de openlucht. Een beetje een rare gewaarwording. Met ongeveer 100 lopers moesten we de kunstmarkt doorkruisen om bij de start van de trailrun te komen. Geen startboog, geen timing, geen markering op de weg. Nee, een plastic lintje in een struik naast de weg. De eerste markering en tevens de start van de trailrun.

Het was die ochtend tegen het vriespunt en we hadden al een lichte sneeuwbui gehad. Er stond een venijnig koud windje. Rond de klok van 11:00 uur werden we toegesproken in het Frans. En rond 11:05 uur ging de trailrun van start. De start was berg op. Een flinke klim met meteen al meer dan 70 hoogtemeters. Fijn, we hadden vanuit de bus bijna 20 minuten in de kou op de start staan wachten. De spieren waren dus ijskoud maar we moesten meteen vol aan de bak. Ik voelde eigenlijk meteen mijn linker achilles. Nu maar hopen dat de pijn een beetje wegtrekt als we warm gelopen zijn.

Ik had me voorgenomen om de trailrun rustig te lopen. Vooral weer wennen aan wat afstand en wat hoogtemeters. De omgeving was mooi als altijd. De trails waren afwisselend maar doorgaans goed op tempo te nemen. Ik herkende delen van de route van de ultra Olne-Spa-Olne die ik in december hier heb gelopen. Deze keer lagen de trails er veel beter bij. Op een paar klimmetjes en afdaling met modder en natte voeten na was het eigenlijk niet echt spannend.

Na ongeveer 25 kilometer begon ik het toch even zwaar te krijgen. Waar mijn verbrandingsmotor na een uur of 2 anders makkelijk omschakelt van suiker naar vet verbranden leek het dit keer wat langer te duren. Een minuut of 20 kostte alles heel veel moeite. Als je dan ook nog het steilste stuk van de route voor je kiezen krijgt dan is het even afzien. Maar zoals altijd gaat het op een gegeven moment weer vanzelf. De laatste kilometers vliegen voorbij en na 31 kilometer en 944 hoogtemeters zijn we na 3 uur en 16 minuten weer bij de finish.

Qua klassering eindig ik in de middenmoot. Maakt me verder niet zoveel uit. Dit was niet meer dan een trainingsloop om het lichaam weer te laten wennen. Dat is gelukt. Nu een paar biertjes. Volgende week gaan we naar Malmedy voor een nieuw avontuur.

From Dusk Till Dawn Night Trail BE 2019

Op zaterdag 2 februari 2019 werd de From Dusk Till Dawn Night Trail gelopen in de heuvels in de omgeving van Durbuy. Het concept is simpel. Starten als de zon onder gaat en zorgen dag je weer binnen bent voordat de zon op komt.

Ik loop in september 2019 een trail in de alpen die mij naar verwachting 22 uur zal kosten. Dit betekent dat ik een nacht in de alpen zal doorbrengen. Het is daar dan zomer. Toch kunnen de omstandigheden op hoogte in de bergen ronduit winters zijn. Ik zocht dus een trailrun die vergelijkbaar zou zijn met dergelijke omstandigheden. Donker, sneeuw en koud. De From Dusk Till Dawn Night Trail is daar helemaal geschikt voor.

Het evenement kent diverse afstanden van 14 tot 86 kilometer. Ik heb gekozen om het niet te gek te maken en heb mezelf ingeschreven voor de 43 kilometer. Deze start samen de 86 kilometer om 17:31 uur. Het moment dat de zon in Durbuy onder zal gaan.

Het heeft afgelopen weken flink gesneeuwd in de Ardennen. Er ligt op plekken meer dan 40 centimeter sneeuw. Op zaterdagochtend zie in het weerbericht dat het ’s avonds rond het vriespunt zal zijn en dat er wat sneeuwbuien in de nacht worden verwacht. Onderweg naar Durbuy wordt het witter en witter. Hier ligt in de velden en bossen geen 40 centimeter maar een centimeter of 15 tot 20 ligt er zeker wel.

De start is in het plaatsje Villers-Sainte-Gertrude bij Camping & Herberg Grand Bru. Op het terrein ligt een gezellig café waar de startnummers moeten worden opgehaald. Tevens kunnen de lopers hier omkleden en zich voorbereiden op de nacht. Het is gezellig druk. De sfeer is ontspannen. Ik heb grote zin in wat komen gaat.

De start is precies om 17:31 uur. Het is nog net niet donker dus ik heb mijn hoofdlampje nog niet nodig. We slingeren kort over de weg bij de camping en maken dan snel een scherpe bocht naar rechts de trails op en de heuvels in. Het tempo ligt niet erg hoog. Dat komt waarschijnlijk door de ervarenheid van de deelnemers. Het is een behoorlijke afstand en het wordt toch wel zwaar. Ontspannen lopen dus en ondertussen wat praten met de lopers om je heen.

De eerste 2 uur krijgen we een paar pittige klimmetjes voor onze kiezen. Het is inmiddels donker. Veel zicht heb je niet. Door een combinatie van sneeuw en mist reflecteert het meeste licht. De trails zijn smal en ondergesneeuwd. Het is dus een beetje lopen op de tast. Als je een beetje alert loopt dan is het goed te doen.

Het is inmiddels wat harder gaan sneeuwen. Ik loop nog in een t-shirtje en begin het toch wel koud te krijgen. Regenjasje aan, race wanten aan, als je maar blijft bewegen dan valt het winterse weer eigenlijk best mee. Ergens in de buurt van de 25 kilometer kom ik een trailrunner uit Breda tegen. Hij klaagt over het zicht. Ik stel voor om een stuk samen te lopen. Hij loopt de 86 kilometer en zal straks bij de start finish nog een ronde moeten doen.

De kilometers tikken weg. En zo langzamerhand heb ik er wel genoeg van. Tegen het einde moeten we nog een beekje door. Het is zo’n 50 centimeter diep en de doorgang is zo’n 25 tot 30 meter in afstand. Het is smeltwater dus aardig fris. Dan nog een lus over de camping. We worden aangemoedigd door een aantal bewoners van de camping. En dan over de finish. In de einduitslag ben ik na 40,5km en 1.379 hoogtemeters 14de bij de mannen met een tijd van 4:59:51. Niet slecht gelet op het parcours en de omstandigheden.

Ik neem een warm soepje bij de finish. Wens de trailrunner uit Breda een goede tweede ronde. Ik ga naar de auto onderweg naar een slaapplek die ik in de buurt heb geregeld. Mooi evenement dat voor herhaling vatbaar is.

Polar Bear Trail 2019

Op zondag 20 januari 2019 stond de Polar Bear Trail weer op het programma. Een zeer goed georganiseerde trail over een uitdagend parcours in de heuvels vanuit het Belgische plaatsje Teuven. Voor het derde jaar op rij neem ik deel aan dit evenement. En opnieuw ben ik enthousiast!

De Polar Bear Trail kent een nachttrail van 14 kilometer op de zaterdagavond en een trailrun op zondag van 14 of 22 kilometer. Dit jaar neem ik evenals voorgaande jaren deel aan de 22 kilometer op zondag. De start van deze trailrun is om 11:45 uur. Een mooie tijd omdat ik ’s morgens pas om 09:30 uur van huis hoef te gaan. Daarbij, de winter is begonnen en wat later op de ochtend is het minder koud.

Dit jaar lijkt de trailrun bijzonder goed bezocht. Het is erg druk in de straat voor de start. Er staan veel geparkeerde auto’s en er lopen veel deelnemers. De vrijwilligers begeleiden de verkeersstroom goed en uiteindelijk parkeer ik 5 minuten lopen van de start. Bij de start kijk ik uit over een mooi wit veld met een heerlijke winterzon. Het is windstil en net onder nul. Heerlijk weer voor een trailrun.

Om 11:45 uur is de start. Het begin is berg af en via een spekgladde ijzige bocht worden we weer omhoog gestuurd. Ik weet van andere jaren dat het de eerste kilometers wat dringen kan zijn dus ik ben vrij voorin gestart. De eerste kilometers ligt het tempo vrij hoog. Na enkele kilometers moeten we door het beekje de Geul. Er is gewaarschuwd dat het erg glad is. Als ik snel ben dan heb ik minder last van andere deelnemers.

Eenmaal een 8-tal kilometers onderweg realiseer ik me dat het allemaal wat sneller gaat dan ik me had voorgenomen. Maar het voelt goed, het is heerlijk weer en de trails liggen er fantastisch bij. De uitzichten in de Limburgse heuvels zijn heel mooi. De kilometers vliegen voorbij. Ik loop tussen verschillende triathleten die steeds sneller lijken te gaan. Ik vind het best, ik sluit aan bij de andere lopers en geniet van het hoge tempo.

Na 21,6 kilometer en 571 hoogtemeters kom ik na 2:00:39 over de eindestreep. Een mooi resultaat omdat ik meer dan 35 minuten sneller was dan de Polar Bear Trail in 2018 en 2017. En ja, dit jaar was echt een feest qua omstandigheden. Volgend jaar staat de Polar Bear Trail weer op mijn lijst.


Le trefle à 4 feuilles Olne BE

Courir pour le plaisir. Deze trailmarathon was voor mij een leuke manier om 2019 te starten. Na een korte pauze van 4 weken vakantie weer terug van weg geweest. Een koude en natte dag waarop alles kon en niets moest.

De trailmarathon wordt georganiseerd door een lokale sportvereniging in Olne. Dit plaatsje ligt in België onder de rook van de plaats Luik. Ik heb hier nog niet zolang geleden de ultra Olne-Spa-Olne gelopen. Ik verbleef toen bij B&B Aux Quatre Bonniers. De eigenaren van de B&B hebben mij verzekerd dat deze trailmarathon de moeite waard zou zijn. Goede suggestie en dit evenement paste prima in mijn drukke agenda voor 2019.

Le trefle à 4 feuilles staat in het Nederlands voor het blad van het klavertje vier. De trailmarathon bestaat uit vier ronden van respectievelijk 12, 11, 10 en 9 kilometer. De kilometervreters lopen alle ronden en daarmee een trailmarathon. Maar is 4 ronden een brug te ver dan kun je ook na 1, 2 of 3 ronden besluiten om uit te stappen. Elke ronde eindigt bij de start/finish waar ook de verzorging is voor de lopers die besluiten nog een ronde te doen. Iedere afstand heeft daarmee een eigen eindklassement. Niets moet alles mag.

Ik ben op zondag 13 januari 2019 afgereisd naar Olne. Het evenement start om 10:00 uur. De weersverwachting is niet zo best. Er wordt veel regen en wind verwacht. Het heeft de hele nacht geregend dus modderige omstandigheden verzekerd. De meeste deelnemers staan met regenjas, lange broek, extra jasje, soms een muts of handschoenen aan de start. Ik loop er met mijn korte broek en t-shirt met dun regenjasje wat luchtiger bij. Het regent licht, het is zo’n 6 graden en de wind daar voel je nog weinig van.

De start is wat rommelig. Het is een grote groep van zo’n 500 lopers. Alle afstanden starten tegelijk. Hierdoor lijken de tempo’s nogal te verschillen. Het is in de eerste bochten door Olne wat dringen. En het eerste stuk op de paden loopt onrustig. Ik loop maar maak me verder niet zo druk. Ik ben voorlopig nog onderweg en in deze eerste fase valt er niet echt veel te winnen alleen te verliezen. Bij langere afstanden denk ik in de eerste fase altijd: als het goed voelt dan is het waarschijnlijk te snel.

De omstandigheden zijn nat en modderig. In de eerste 2 rondes zie je hier en daar lopers onderuit schuiven. De modder op de paden wordt afgewisseld met spek gladde stenen. Ik zie toch ook veel lopers op normale hardloopschoenen lopen. In deze omstandigheden is dat niet echt verstandig. Onderweg spreek ik best wel wat lopers die spijt hebben van de schoenenkeuze. Andere jaren was het weer veel beter en waren de omstandigheden veel beter.

Tegen het einde van ronde 2 merk je dat het weer wat minder wordt. De wind neemt in kracht toe. Het gaat merkbaar harder regen. Het wordt tijd voor de regenjas dicht te doen. De gevoelstemperatuur gaat echt omlaag. Uiteindelijk komt het met bakken naar beneden. Alles is nat en doorweekt. Je merkt dat je een behoorlijk tempo moet houden om niet te veel af te koelen. De steile paden worden hier en daar kleine beekjes waar je door omhoog of omlaag moet. Niet de makkelijkste omstandigheden maar ik kan hier wel van genieten!

De organisatie heeft weinig rekening gehouden met de marathonlopers. Voordat ik de laatste ronde in ga passeer ik de verzorgingspost. Alleen nog een glaasje water en een schaal met rozijnen. Veel meer is er dus niet. Maar ach, het is nog maar een stukje. Ik begin vol goede moed aan de laatste 9 kilometer door wind en regen. Het voelt alsof het wat zwaarder wordt. Het weer zorgt ervoor dar je moet afzien. Maar misschien komt dat ook gewoon door de afstand.

Uiteindelijk ben ik als 39ste na 4:41:52 over de eindstreep gekomen. Als ik kijk naar de afstand van 42,6km en de 1.087 hoogtemeters die we hebben overwonnen dan kan ik niet anders dan tevreden zijn. Courir pour le plaisir. Ja, het was even afzien maar de herinnering is top!


Roseberry Topping Trailmarathon UK

Op zondag 9 december 2018 stond de laatste trailmarathon uit de Hardmoors Trailmarathon Series op het programma. Een relatief lange marathon met de nodige hoogtemeters. Een kort verslag van deze trailrun.

Het is een koude dag met een aardig windje. Ik heb daarom een extra laagje in mijn racevest gedaan. Het kan koud zijn op de hoger gelegen delen van de Moors. De start van de trailmarathon is een uur eerder dan gebruikelijk en wel om 8:00 uur. Dit omdat het ’s avonds vroeger donker wordt. Naar verwachting zal de helft van het deelnemersveld ondanks de vroegere start in het donker eindigen.

Vanaf de start in Guisborough is het direct een lange klim. Niet helemaal mijn ding om zo te starten maar het is niet anders. Ik start in de voorhoede maar lever de nodige plaatsen in onderweg naar boven. Ik vind het best. Wat omhoog gaat dat gaat straks weer omlaag. Mijn tijd komt nog wel.

Het afgelopen etmaal heeft het stevig geregend waardoor de trails er behoorlijk modderig bij liggen. Grote delen van deze trail ken ik al uit eerdere editie’s van de Hardmoors Trailmarathon Series. Wel leuk omdat het nu wel net even anders gaat. Hoogtepunt van deze trailmarathon is de Roseberry Topping. Hoe kan het ook anders. Flinke klim omhoog, stijle afdaling, checkpoint en dezelfde route terug omhoog, eerste klim omhoog kruisen en weer afdalen.

views of Hardmoors National Park during the Roseberry Topping Trail Marathon

Het eerste deel van deze trailmarathon bevat de meeste hoogtemeters. Daarna gaan we wat dieper de Moors in en blijven we op hoogte. Door een glooiend landschap leggen we eindeloze trails door de heide en de modder af. Het tempo gaat omhoog en en het verstand gaat op nul. Genieten van al dit moois.

Net zo als alle andere trailmarathons uit deze serie is deze trailmarathon geen 42 kilometer. Nog niet misschien. Bij 40 kilometer zit een verzorgingspost. Dan weet je genoeg. We zijn er voorlopig nog niet. Bij navraag wordt meegedeeld dat het nog 4 tot 5 mijl trailen is. Geen punt, ik voel me prima dus waarom niet. Na 5:56 uur passeer ik als 22ste de finish. Een mooi slot van de de Hardmoors Trailmarathon series 2018….