Auteursarchief: mgeldermans

UTMB – CCC Chamonix FR

Vrijdag 30 augustus 2019 was het eindelijk zover. Na bijna 2 jaar aan voorbereiding stond ik aan de start van de CCC in Courmayeur Italië. Een ultratrail van 102 kilometer en zo’n 6.500 hoogtemeters door de alpen rondom de Mont Blanc die via Champex Lac in Zwitserland naar het Franse Chamonix leidt. Een droom die voor mij uit kwam.

De Ultra Trail de Mont Blanc is een evenement met een magische aantrekkingskracht op trailrunners en dan met name op ultrarunners. Jaarlijks reizen zo’n 10.000 hardlopers af naar Chamonix om te starten op een van de vijf afstanden van het UTMB festival. De aantrekkingskracht van dit evenement is zelfs zo groot dat ongeveer dat er meer dan 20.000 inschrijvingen zijn en meer dan de helft daarvan wordt uitgeloot. Om mee te kunnen loten moet je eerst een aantal kwalificatiepunten verdienen. Je moet dus ongeveer 2 jaar vooruit plannen om een kans te maken op een startbewijs.

Voor mij was dit niet de eerste keer dat ik in dit gebied gelopen heb. In 2017 stond ik aan de start van de OCC. Dat is de kortste afstand met 55 kilometer en 3.500 hoogtemeters en is daarmee ongeveer 34% van de UTMB. De CCC is de middellange afstand en is ongeveer 64% van de UTMB. De helft van dit parcours was voor mij dus niet onbekend. Toch had ik besloten om 2 weken voor de start van de CCC naar Champex Lac in Zwitserland te gaan. Dit plaatsje zit mooi in het midden van de CCC ultratrail. Daarnaast was in dit plaatsje de belangrijkste verzorgingspost op de route van de CCC. Goed dus om je al een beetje thuis te voelen in deze omgeving.

Course profile UTMB CCC2019

Een week voor de start verruilen we Champex Lac voor Chamonix. Het mooie Franse stadje staat deze week geheel in het teken van het trailrunnen en dat is merkbaar. De accommodaties in deze week worden vrijwel uitsluitend bevolkt door de deelnemers van de UTMB. Chamonix is populair bij bergsporters en wintersporters. De altijd sportieve sfeer lijkt in de week van de UTMB naar een soort climax te gaan. Overal in Chamonix zie je groepjes trailrunners in de meest uitgesproken outfit compleet met materialen stukken hardlopen of gewoon rond paraderen door het centrum. Het ziet er soms wel een beetje maf uit. Maar om deel te nemen aan dit evenement moet je ook wel een beetje een mafkees zijn.

Op woensdag kan ik mijn startnummer gaan ophalen. Dat is een soort militaire operatie in de lokale sporthal waarbij niks aan het toeval wordt overgelaten. Legitimeren om daarna aan een uitgebreide materiaalcheck te worden onderworpen. Vanwege de risico’s van het lopen in bergachtig terrein ben je verplicht een vrij uitgebreide set met materialen mee te nemen. Dit is uiteenlopend van een drinkbeker, GSM, handschoenen tot extra kleding met een voorgeschreven minimum gewicht. Het lijkt allemaal wat overdreven maar dit evenement staat bekend om het meer dan behoorlijke veiligheidsniveau. En deze verplichte materialen dragen daar natuurlijk aan bij. Als alles ok is dan ontvang je een startnummer, een tag om je pols die niet overdraagbaar is en een label aan je rugzak.

Op vrijdagochtend sta ik vroeg op. Ik moet rond 06:45 de bus hebben die vanuit het centrum van Chamonix naar Courmayeur rijdt. Eenvoudig ontbijt, paar koppen koffie en op weg naar de bus. In het centrum van Chamonix zie ik een koppel voor mij lopen met een Canadese vlag op hun rugzak. Dat is grappig, ik ken ze. Ze organiseren in Kamloops Canada BC ieder jaar een trailrun. Ik heb die 2 keer gelopen. Ik begroet ze en begrijp dat ze voor het eerst in Europa zijn. Leuke manier om dit continent te leren kennen. De bus gaat door de Tunnel du Mont Blanc naar Italië. Eenmaal in Courmayeur neemt de spanning wat toe. Het is toch een eind….

Ik sta in het tweede startvak en om 9:15 kunnen we onderweg. De start is tegenover de plaatselijke basisschool en deze dag bestaat het lesprogramma uit het uitzwaaien van hardlopers. Over het asfalt stuiven we het dorp uit en draaien rechtsaf de bergen in. Tot het eind van de middag zullen we 2 zeer lange beklimmingen voor de kiezen krijgen. En de eerste beklimming start bijna direct. Je merkt dat de meeste deelnemers ervaren zijn. Het tempo ligt relatief laag. Met zo’n 24 uur voor de boeg kan dat ook niet anders.

Het is vandaag warm. Zo’n 26 graden en het is zonnig. We lopen op een behoorlijke hoogte en begroeiing is er daarom nauwelijks. Een fris windjes zorgt dat het niet zo warm aanvoelt als het in werkelijkheid is. Veel drinken en veel zonnebrand, zo komen we de dag wel door. Je krijgt wat je verdient is een uitspraak die ik nogal eens bezig. Vandaag is dat niet anders. Het klimmen is afzien maar eenmaal op hoogte wordt je getrakteerd op zeer fraaie uitzichten. Eigenlijk is het een voorrecht om dit fysiek aan te kunnen en dit mee te mogen maken.

Na de tweede lange klim begint een afdaling van iets meer dan 21 kilometer. Het dalen gaat geleidelijk en het terrein is verre van technisch. Heerlijk ontspannen vliegen de kilometers voorbij. In de dorpjes onderweg zijn bronnen met koud drinkbaar water. Het is heerlijk om naast het vullen van de bidons het water te gebruiken om het hoofd en het bovenlichaam te koelen.

Nog één klim en dan zijn we bij de verzorgingspost in Champex Lac. We zijn inmiddels zo’n 9,5 uur onderweg. De race begint zijn tol te eisen. Onderweg naar boven zie ik best veel lopers in grote problemen. Uitputting begint toe te slaan. Het is met dit soort temperaturen lastig om gehydrateerd te blijven. En op een gegeven moment wil het lichaam meer dan wat vloeibare calorieën uit sportdrank of sportgelletjes. Het valt me op dat veel lopers het eten en drinken tijdens de inspanning niet verdragen. Telkens zie ik lopers naast de trails die niks meer kunnen binnenhouden. Ik realiseer me dat ik me eigenlijk ook helemaal niet zo fit voel. En maak me zorgen of ik straks mijn eten en drinken binnen zal houden. Eerst maar eens naar boven naar de verzorgingspost. Dan zien we daar wel verder.

Eenmaal aangekomen in de verzorgingspost besluit ik om eerst rust te pakken. Ik lig meer dan 4 uur voor op het cut-off schema. Ik heb dus tijd genoeg. Ik voel me gammel maar moet er niet aan denken om nu te eten. Dan maar even zitten aan een tafel en wachten totdat de hartslag omlaag gaat. Ik drink ondertussen een paar halve liters cola en wat water. Na een minuut of 20 is mijn hartslag gedaald en begin ik zowaar een beetje trek te krijgen. Dat is mooi want ik moet echt iets eten voordat ik verder ga. Ik eet een beetje pasta met kippensoep, wat stokbrood met kaas en een paar chocolade snacks. Dat doet me goed. Snel een schoon droog shirt aan en dan de nacht in.

Buiten is het inmiddels donder. Het eerste stuk door Champex Lax is door straatlantaarns verlicht maar al snel gaan we een donker pad op de bergen in. Hoofdlampje op en even wennen aan het lopen in het donker. Ik heb in de Ardennen al vaker ’s nachts op technisch terrein gelopen. Je moet wat voorzichtiger doen dan overdag maar erg vervelend vind lopen in het donker zeker niet. Je wereld wordt wat kleiner.Het is een prachtig om te zien hoe de lampjes van de andere lopers langs de berg omhoog bewegen. Het is pikkedonker maar daardoor voel je je niet alleen.

We moeten vannacht 3 lange zware klimmen doen voordat we morgenochtend terug zijn in Chamonix. Gedurende de nacht koelt het stevig af. Na zo’n warme dag is dat wel fijn. Onderweg kom ik steeds vaker lopers tegen die niet meer verder kunnen. Geen fut meer, kramp of simpelweg te moe. Tijdens de beklimmingen zitten in de bochten lopers uit te rusten en even verder liggen ze zelfs te slapen. Het is duidelijk dat de afvalrace nu echt begonnen is. Ik voel me eigenlijk prima. Daarnaast voel ik geen enkele druk meer. Ik lig meer dan 6 uur voor op het cut-off schema en weet dat ik het waarschijnlijk wel zal halen. Gewoon rustig aan doen en genieten van dit avontuur.

De laatste klim voor Chamonix is de beruchte Tête au Vents. Dit is met 2.127 metet hoogte zeker niet het hoogste punt tijdens deze ultratrail. De klim is wel berucht. Eindeloos zigzaggend omhoog stijgen. Als ik aan de klim begin weet ik dat me iets moois te wachten staat. Straks als ik boven ben dan heb ik uitzicht op de Mont Blanc. Het is dan vroeg in de ochtend en de zon zal opkomen. Een zonsopgang boven op een berg is op zichzelf al een spektakel. Maar na bijna een etmaal trailrunnen met het uitzicht op de Mont Blanc. Een heel bijzondere ervaring waar ik nog vaak aan zal terugdenken.

Vanaf de top van de Tête au Vents is nog zo’n 75 minuten afdalen naar de straten van Chamonix. De vermoeidheid voel ik wel maar negeer ik verder. Samen met een groepje Chinezen en Fransozen zet ik de afdaling in. We grappen wat en lopen kop over kop om het tempo erin te houden. Vlak voordat we de straten van Chamonix indraaien moeten we een drukke weg oversteken door middel van een tijdelijke brug. Trappen omhoog en trappen omlaag, ik kan je verzekeren dat je dat wel even voelt in je benen. Het is 8:20 en het is al gezellig druk in de straten van Chamonix. Gedragen door de aanmoedigingen van het publiek versnellen we nog maar eens om uiteindelijk om 8:30 over de finish te gaan.

Het resultaat daar ben ik tevreden mee. Ik ben 23:31:56 onderweg geweest en heb 101 kilometer met 6.100 hoogtemeters afgelegd. Tijdens deze editie van de CCC zijn maar liefst 554 deelnemers uitgevallen. Dat is meer dan 25 procent en een bijzonder hoog aantal. Met name als je je realiseert dat iedereen die hier aan de start stond zichzelf eerst heeft moeten kwalificeren. Er staan hier alleen maar ervaren lopers aan de start. Ik heb zelf geen moment aan opgeven hoeven denken. Ik heb een fantastisch avontuur beleeft. Bij de finish maar een biertje op het terras gepakt en mezelf meteen maar voorgenomen dat ik in 2021 terug wil zijn in Chamonix om tijdens de UTMB van start te gaan.

La Chouffe Trail Houffalize BE

Het weekend van 6 en 7 juli 2019 werd in de Ardennen de La Chouffe Trailrun 2019 gelopen. Het evenement is verspreid over 2 dagen en kent diverse afstanden waaronder een nachttrail. In 2016 heb ik hier 3 afstanden inclusief de nachttrail gelopen. Dit jaar besluit ik 2 weken van te voren om deze keer voor één afstand te gaan. Een trailrun van 68 kilometer en meer dan 2.000 hoogtemeters op zaterdag. Dat lijkt me genoeg voor één weekend.

Op vrijdagmiddag moet ik voor het werk nog op het hoofdkantoor van in Zaventem vlakbij Brussel zijn. Rond 18:30 vind ik het daar mooi geweest en ga ik onderweg naar Houffalize. Ik breng de nacht door in Vayamundo. Dit is een slechte versie van een vakantieresort. Ik zit in het oude gedeelte en verblijf in een totaal uitgewoonde kamer. Het contrast tussen de vakantiegangers en de trailrunners die een groot deel van de kamers bezet heeft is duidelijk zichtbaar. Enfin, we zijn hier niet op vakantie. Er moet namelijk serieus gelopen worden.

Zoals vaker heb ik mijn eten al geregeld. Geen buffetrestaurant, geen vette a la carte diners in de bar, een pastasalade, brood, kwark, fruit en Mc Chouffe op de kamer. Even een uurtje Netflix en dan snel gaan slapen. Zaterdag is de start om 8:00 uur dus we zullen rond 5:30 op moeten staan om te ontbijten. Ook het ontbijt heb ik zelf mee genomen. Geen verrassingen voor mij op dit gebied. Om 7 uur ga ik even mijn startnummer ophalen en daarna via het ontbijtbuffet voor een verse koffie terug naar mijn kamer.

Zoals gezegd is de start voor de deur van het hotelcomplex dus 5 minuten voor de start loop ik naar buiten. Er staan zo’n 450 mensen aan de start waarvan het grootste deel voor de 48 kilometer zal gaan. Er zijn ongeveer 100 deelnemers die een extra lus zullen lopen om zo tot 68 kilometer te komen. De weervoorspellingen zijn redelijk. In de ochtend is het nog best koel en de temperatuur zal vandaag niet veel verder dan een graad of 22 oplopen met wat buien in de middag. Da’s goed te doen.

De start is goed geregeld. Dat heb ik al vaker bij deze organisatie mee gemaakt. Je start in een soort fuik zodat de lopers het parcours op druppelen. Op deze manier voorkom je dat er in het begin van de trailrun opstoppingen ontstaan bij versmallingen in het parcours. Ik had dit op tijd in de gaten dus ben ik vlak voor de start helemaal vooraan gaan staan. Op die manier ben je vrij snel onderweg. Tussen de eerste en laatste deelnemer zat bij de start bijna 5 minuten.

Het parcours van deze trailrun is ronduit fantastisch. Het eerste deel slingert over diverse heuvels in de omgeving en bevat relatief veel hoogtemeters. Ik heb me voorgenomen om rustig te starten. De meeste deelnemers lopen de “korte afstand” en de verleiding is groot om een te hoog te tempo te lopen. Bij dit soort afstanden weet ik uit ervaring dat het verderop toch wel zwaar wordt.

Na een kilometer of 25 komen we aan de oevers van de Ourthe. Die zullen we een hele tijd volgen. Ik herken een aantal passages uit eerdere trailruns in deze omgeving. Het aantal hoogtemeters langs de oevers valt mee maar de route langs de oevers is door de boomwortels, omgevallen bomen, struiken en rotsen loodzwaar. Regelmatig is er een klimpartijtje, moeten we onder wat takken door kruipen en stukjes door het water van de Ourthe.

Op een gegeven moment is er een splitsing tussen de 48 en 68 kilometer. Het wordt rustig om me heen. De meeste lopers zijn op de splitsing afgedraaid voor de korte afstand. Ik vind het altijd wel fijn om met niemand om me heen te lopen. Eigen tempo en genieten van het moment. We steken zoals gezegd een aantal keren de Ourthe over. Geen brug maar gewoon door het water. De waterstand is relatief laag maar toch moet ik een keer tot mijn middel door het water. Lekker afkoelen en een mooi moment om even jezelf wat op te frissen.

Tijdens het laatste deel van het parcours gaan we weer de heuvels in met stevige klimmen en technische afdalingen. Op langere afstanden is het klimmen fijner dan het dalen. Bij het dalen kun je de belasting van je gewrichten minder goed doseren. En geloof mij, boven 50 kilometer begin ook ik last te krijgen van pijntjes, stijfheid en vermoeidheid. Ik word achtervolgd door de tweede vrouw op deze afstand. We spreken elkaar kort maar eigenlijk hebben we het wel gezien en moeten we nog even doorbijten. Het motiveert om iemand bij je in de buurt te hebben.

Bij de een na laatste kilometer ligt nog een Strava segment op het parcours. Leuk idee maar ik weet dan al dat de 66ste kilometer voor mij geen records zullen opleveren. Ik ben tevreden met de kudos voor het volbrengen van dit evenement. Net binnen de 10 uur over de finish. Tijd voor een heerlijke koude La Chouffe. Ik kan trailruns waar bier aan de finish verstrekt wordt altijd wel waarderen. Volgens de website is er in 2018 496 liter La Chouffe bij de finish gedronken. In 2019 heb ik in ieder geval een litertje La Chouffe voor mijn rekening genomen.

Voor mij was dit een van de fraaiere trailruns die ik afgelopen jaar heb gelopen. Volgens Strava in werkelijkheid 67,03km met 2.191 hoogtemeters. Als 49ste over de finish met een tijd van 9:58:15. Mooi die statistieken maar het zegt niet zo veel. Voor een evenement waar ik me niet specifiek op heb voorbereid was dit een heerlijke dag om terug te kijken!

Epic 50 Trailrun Spa BE

Afgelopen weekend stond de Epic 100 trailrun op het programma. Een trailrun van 100 kilometer op zaterdag in de omgeving van Spa België. Helaas gaan de dingen niet altijd zoals gepland. Dus plannen last-minute gewijzigd en op zondag aan de start de voor de Epic 50 trailrun. En dus 50 kilometer in plaats van 100 kilometer.

Mijn inschrijving voor de Epic 100 trailrun is vooral omdat deze perfect leek te passen in de voorbereiding op de CCC trailrun die ik eind augustus Alpen ga lopen. Die laatste is net wat verder en heeft veel meer hoogtemeters. Dus de Epic 100 trailrun is een perfecte voorbereiding. Het gebied rondom Spa is pittig. Veel technisch stijgen en veel technisch dalen afgewisseld met allerlei soorten terrein zoals modder, rots, gras en water. Daarbij ken ik de omgeving van Spa inmiddels behoorlijk goed. Ik heb hier afgelopen maanden al 3 andere trailruns gelopen.

Helaas krijg ik eind mei last van een blessure. Ik denk in eerste aanleg aan een scheurtje in mijn kuitspier. Later blijkt de pijn van lager te komen. Dus de achilles blijkt de boosdoener. Langer dan een minuut kon ik niet meer hardlopen zonder pijn. Vermoedelijk overbelasting maar als hardloper ontdek je waarschijnlijk dat vrijwel iedere blessure gereduceerd moet worden tot overbelasting. Snel stoppen met hardlopen, oefeningen en ondertussen wat fietsen en wandelen. Drie weken voor de Epic 100 trailrun realiseer ik mij dat over 3 weken 100 kilometer hardlopen er misschien niet in zal zitten. Achteraf realiseer ik me dat ik nog aan het twijfelen was….

18 dagen voor de Epic 100 trailrun besluit ik dat ik het hardlopen weer kan opbouwen. 6 keer een minuut hardlopen, geen pijn. 10 keer een minuut, 8 keer 2 minuten, enzovoorts. Een start to run programma in anderhalve week. Als ik 40 minuten aan een gesloten kan lopen dan 2 uur proberen. Een week voor de Epic 100 trailrun kan ik in ongeveer 2 uur een halve marathon op de Grote-Heide bij Waalre lopen. Mooi, ik ben terug. Maar 100 kilometer lijkt niet verstandig. Wat is wijsheid? Kijk aan, wijzigen van afstand is last-minute nog mogelijk. Epic 50 trailrun here we come!

Op zaterdagmiddag rij ik naar Spa. Hotel geregeld 50 meter van de startlocatie. Zondag is de start om 8 uur. Op deze manier hoeven we niet zo heel vroeg uit de veren en staan we uitgerust aan de start. De startlocaties ligt in het Parc de Sept Heures aan de rand van het centrum van Spa. Ik ben op zondagochtend rond 7 uur bij de start om mijn inschrijving te wijzigen. Het is nog niet zo druk. Nog even terug naar de hotelkamer voor een bakje koffie. En dan op naar de start. Het is nog steeds vrij rustig. Net geen 120 deelnemers staan te wachten op het startschot.

Na de start is het 400 meter vlak en dat was denk ik het enige vlakke stuk voor vandaag. Het park uit en meteen een pittige klim omhoog. Ik vind dat doorgaans verschrikkelijk om meteen na de start te moeten klimmen. Nu is dat niet anders. De spieren zijn nog koud maar de kuiten staan al in brand. Het wordt vandaag een graad of 22 maar in de ochtend is het een stuk koeler. Samen met een zacht briesje erbij eigenlijk prima loop weer. Ik wil vandaag vooral niks forceren. Zonder blessure over de eindstreep is het doel. Rustig lopen en genieten van het moment.

Rondom Spa is een prachtig gebied. Veel bos, veel modder, veel rotspartijen, watercrossings, een soort walhalla voor de doorgewinterde trailrunner. Na ongeveer 30 kilometer bereik ik een verzorgingspost die binnen in een zaaltje is. Als ik naar binnen ga merk ik pas hoe warm het buiten ondertussen is geworden. Ik stop voor een paar bekers cola, pinda’s en een bakje rijstepap met vanille vla. Denk dat ik na een minuut of 10 pas weer onderweg ben. Kan je vertellen dat de lunch wel wat zwaar op de maag ligt.

Voeding bij het 30km checkpoint.

Bij de laatste verzorgingspost is het gezellig. Blijkbaar valt het op dat ik een startnummer van de Epic 100 draag. Of ik de hele nacht buiten ben geweest wordt er gegrapt. Daarna is de serieuze vraag of ik beide afstanden loop. Blijkbaar zijn er deelnemers die dat werkelijk doen. Respect. De laatste kilometers naar de finish zijn erg lekker. Er vallen wat druppels uit de lucht. Geen echte regen maar net genoeg als verfrissing. In het zicht van de finish worden we terug de heuvels in gestuurd. Een pittige klim die niemand zag aankomen. Leuke verrassing op het einde.

Over de afstand ben ik wat teleurgesteld. Het is Epic 50. de 50 staat voor 50 kilometer en dus wil ik tenminste 50 kilometer afleggen. Mijn Garmin geeft slechts 47,3 kilometer aan. Blijkbaar is de route op het laatste moment nog wat aangepast en daardoor korter uitgevallen. Onderweg hebben we 1.504 hoogtemeters getrotseerd. Ik ben als 63ste over de eindstreep gekomen met een eindtijd van 6:12:20. Ergens in de middenmoot en dat vind ik prima voor vandaag. Snel douchen en naar huis. Op naar het volgende avontuur.

Wainstones Trailmarathon UK 2019

De tweede trailmarathon van de Hardmoors 26.2 Series start in het plaatsje Chop Gate. Net als vorig jaar ben ik weer van de partij. Wat mij het meest van toen is bijgebleven dat is de start. 50 meter sprint, een voor een over een hekwerkje en daarna meer dan 250 hoogtemeters onafgebroken klimmen. Een pittig eerste half uur van de trailmarathon.

Op vrijdag 10 mei vlieg ik aan het einde van de dag vanaf Amsterdam naar het vliegveld Durham Tees Valley. De mevrouw achter het deskje van de KLM vraagt tot 4 keer toe waar ik naartoe vlieg. Ze werkte al een tijdje bij de KLM maar deze bestemming kent ze toch echt niet. Als ik zeg dat het vliegveld aangeduid wordt met MME klinkt een zucht. Weer wat geleerd…..

Hardmoors Wainstones Trailmarathon

Zoals altijd ga ik de dag voor wedstrijd de eerste 10 kilometer verkennen. Dit keer wil dat zeggen een behoorlijke klim naar boven. Daarna loop ik een kilometer of 6 over de Hardmoors. Dit is een ruig heide gebied dat door de hoge ligging in de buurt van de kust te maken krijgt met veel wind, veel regen en een doorgaans lage temperatuur. De begroeiing bestaat uit lage heideplantjes met tussenin smalle modderige paadjes om te lopen. Tussen de heide zitten vogels verstopt die als je te dicht in de buurt komt opschrikken en wegvliegen. Tenslotte een heerlijke afdaling terug naar beneden. We weten genoeg voor morgen.

Zondagochtend kwart voor negen racebriefing. Deze briefings zijn redelijk standaard dus echt nodig zijn ze niet voor mij. Wat doorgaans wel interessants is dat zijn de mededelingen over de afstanden. Deze route hebben ze afgelopen weken toch nog aangepast. Meer hoogtemeters maar zeker geen 30 mijl dus het valt wel mee. Nog wat grappen over de halve marathon. Da’ s een 3/4 marathon geworden. En al vrij snel staan we buiten om een sprint te trekken naar het hekje. Een voor een over het hekje betekent vandaag dat de laatste deelnemer zomaar een minuut of 10 moet wachten.

Hardmoors Wainstones Trailmarathon

Ik start op de eerste rij en ga als 12de over het hekje. Na het hekje schakel ik snel om naar mijn eigen tempo. Als je deze klim alles geeft dan krijg je het in de slot van deze trailmarathon heel zwaar. Beter is om de hartslag ver onder het omslagpunt te houden. Eerst boven komen en dan pas tempo gaan opvoeren. Het is een heerlijke dag. Zonnentje, beetje wind en een temperatuur van ongeveer 10 graden. Als het maar niet veel warmer wordt. De eerste 15 kilometer zijn pittig. Veel stijgen en veel afdalen. Ik merk dat de lokale mensen hier veel meer gewend zijn aan de lastige afdalingen. Het kost me veel tijd en energie.

Hardmoors Wainstones Trailmarathon

Halverwege komen we door het plaatsje Osmotherley. Dit plaatsje herken ik. Hier ben ik afgelopen jaar al eens gestart op een andere trailmarathon. De route herken ik daarom ook onmiddellijk. Navraag leert dat er dit jaar geen trailmarathon vanuit dit plaatsje zal starten. Daarom hebben ze de route van deze twee trailrunmarathons gecombineerd. Aha, maar dan weet ik ook wat er me te wachten staat. Er komen nog 4 stevige beklimmingen aan voordat we terug zijn in Chop Gate.

Hardmoors Wainstones Trailmarathon

Tegen het einde van de race begin ik de achterblijvers van de halve marathon te passeren. Op de laatste top kun je in de verte in het dal Chop Gate zien liggen. Je ziet de wei met alle auto’s duidelijk liggen. De route loopt niet direct naar beneden. We volgen de heuvel en blijven op hoogte. Pas na 2 kilometer buigen we naar beneden. Heerlijke lange afdaling door de weides met schapen. Tempo omhoog. 44,74 kilometer, 1.572 hoogtemeters, 5:41:48, 40ste finisher. Door de lastige afdalingen was zeker niet mijn trailmarathon. Maar wat was het mooi en vooral ook erg gezellig onderweg!

Koning van Spanje Trailrun NL 2019

Afgelopen weekend was de Koning van Spanje Trailrun. Eigenlijk is het meer dan een trailrun. Het hele weekend kan er gelopen worden. Op vrijdagavond een night-trail. Op zaterdag een middellange afstand en op zondag is er tenslotte keuze uit diverse langere afstanden. Het evenement is normaal gesproken binnen een paar weken uitverkocht en zo ook dit keer. Ik heb de Koning van Spanje Trailrun eerder gelopen dus het evenement stond dit jaar niet op mijn shortlist.

Ik had dit weekend geen trailruns op het programma staan en dat vond ik maar saai. Vorig weekend ook niks gedaan dus hoog tijd om weer wat te ondernemen. Op donderdagavond heb ik daarom besloten om een poging te wagen een startbewijs voor de night-trail op vrijdag te bemachtigen. Helaas, geen succes. Maar iemand stuurde mij een berichtje met een aanbod van een startbewijs voor de 16km trailrun op zaterdag. Je moet wat dus ik heb het startbewijs overgenomen.

Het toeval wil dat Mark van Kessel op vrijdagochtend bij me informeerde of ik nog leuke dingen ging doen de komende tijd. Toeval bestaat niet. De afloop van dat verhaal is vervolgens voorspelbaar. Een half uur later had Mark ook een startbewijs geregeld.

Dus zaterdagochtend om 8 uur vertrek naar het Limburgse Gulpen. Rond 9:30 uur zijn we ter plekke. Het is al opvallende druk rondom het start- en finishgebied. Maar we kunnen op steenworp afstand de auto kwijt. Dat was een meevaller. Er hangt een gezellige sfeer. Het start- en finishgebied is omgetoverd tot een soort markt met allerlei kraampjes met trailrun spulletjes. Het is aardig fris maar zonnetje schijnt af en toe. Door de speaker klinkt gezellige muziek.

Start van de Koning van Spanje Trailrun 2019

Aan de start staan zo’n 470 deelnemers klaar. De speaker waarschuwt voor het eerste deel na start dat vrij snel omhoog zou lopen. Een doedelzakspeler krijgt de eer om de laatste minuten voor de start muzikaal in te vullen. Ieder zijn hobby. Exact om 10:30 uur wordt het startsein gegeven voor de 16 kilometer trailrun. Het eerste deel van het parcours is vrij breed. Ik start daarnaast vrij voorin het deelnemersveld en ik heb dus relatief weinig last van de andere deelnemers. Ik had het drukker verwacht.

Het parcours van deze trailrun is wel haast perfect. Felle klimmetjes worden afgewisseld door lange afdalingen. Eigenlijk worden de klimmetjes steeds beloond. Voor een trailrun in dit soort terrein ligt het tempo daarom bijzonder hoog. Het weer draagt vervolgens ook bij. Het is een graad of 5 en er staat een matig briesje.

Langs het parcours staat opvallend veel publiek. Dit zorgt voor een haast unieke sfeer. Bij trailruns maak je dat maar zelden mee. Onderweg spreek ik wat lopers die in de buurt op de camping staan en het hele weekend lopen. Dat idee spreekt me wel aan. Iets om te onthouden voor het volgende jaar.

Na 14,5 kilometer zie ik een lange sliert trailrunners over het asfalt naar boven slingeren. Ook hier staat veel publiek. Het is een pittige klim. De toeschouwers roepen dat het vanaf boven alleen nog naar beneden gaat tot de finish. We zetten nog een keer aan om vervolgens in hoog tempo naar beneden naar de finish te snellen.

Biertje na de Koning van Spanje Trailrun 2019

Bij de finish krijgt elke deelnemer een speciaal biertje van de tap. Een mooie beloning na zo’n sportieve prestatie. Oja, bij de finish stond Mark al op me te wachten. Hij had vanaf de start op kop gelegen. Ik vermoed dat hij dus als eerste aan het bier stond. Zelf had ik wat meer tijd nodig. Uiteindelijk ben ik als 75ste na 15,2km en 420 hoogtemeters over de finish gekomen. De Koning van Spanje Trailrun is een aanrader. Volgend jaar zet ik de Ultimate op mijn shortlist.


Trail des Idylles BE Trailrun 2019

Het is zaterdag 20 april 2019. Vandaag staat de Trail des Idylles op het programma. Een uitdagende trailrun van 24 kilometer met de nodige hoogtemeters. Vorige week was het hier nog 2 graden. Vandaag wordt 25 graden verwacht. Dat wordt dus afzien.

Het is de derde editie van het evenement. Blijkbaar zijn ze heel succesvol. De voorinschrijving is 4 weken voor het evenement gesloten omdat het maximaal aantal deelnemers was bereikt. Ik heb deze trailrun vorig jaar ook gelopen. Was me goed bevallen. Dit jaar gaan we dus op herhaling. De start van de trail is op zaterdagmiddag om 13:30 uur. Mooie tijd want dan hoef je ’s morgen niet te haasten om op tijd te zijn.

Ik ben een uurtje voor de start in Malmedy. De start is bij een plaatselijk gemeenschapshuis. Het is nog niet echt druk maar wel er hangt een prima sfeertje. Er staat een gezellig muziekje op en buiten in de schaduw zitten er al wat groepjes lopers op het terras. Ik loop de Belgische Stef tegen het lijf. Een trailrunner die ik afgelopen jaar bij de multi-stage trail in Vaals heb ontmoet. We praten even bij en lopen dan naar de start. De briefing begint iets te laat maar ach, we hebben geen haast. Een paar minuten na half twee zijn we onderweg.

Start van de Trail des Idylles BE Trailrun 2019

De eerste paar kilometers vallen mee. Het is warm maar er staat een verkoelend briesje. Daarnaast lopen we enigszins beschut in de bossen rondom Malmedy. Maar dan draaien we de bossen uit de volle zon in. Binnen een paar kilometer krijgen we een zo’n 400 hoogtemeters voor onze kiezen. De hellingen liggen er geheel onbeschut bij en het zachte briesje wind is ook verdwenen. Het tempo gaat omlaag en de hartslag vliegt omhoog. We hebben het zwaar.

Na ongeveer 12 kilometer bereiken we de eerste verzorgingspost. Ik drink bijna een liter cola en eet wat banaan. Even een moment rust nemen. Ik praat me wat andere trailers. Iedereen is aan het afzien. Ik besluit om verder te gaan. De kilometers na de verzorgingspost voelen goed. We lopen grotendeels in de beschutting van het bos. Er staat een zacht koel briesje. Er zitten iets minder hoogtemeters in dit deel. En belangrijker nog, de afdalingen zijn wat minder technisch. Dat is fijn want dat is goed voor de gemiddelde snelheid.

Na ongeveer 19 kilometer komen we weer bij een verzorgingspost. Deze is gelegen naast een beekje. De stoelen van de vrijwilligers zijn door de trailrunners in beslag genomen. Pootjebaden in de beek. Het wordt vandaag toch geen toptijd dus ik doe het rustig aan. Ik neem zelf weer de nodige cola en ga ook een minuut of vijf met mijn voeten in het stromend water van het beekje staan. Heerlijk verkoelend is dat. Op verzoek maak ik nog wat foto’s voor een groepje trailrunners en dan ga ik weer verder.

Watercrossing bij de tweede verzorgingspost

Nog 5 kilometer te gaan maar ik was al gewaarschuwd. Nog 300 hoogtemeters in het verschiet. Het is moeilijk om een juist tempo te kiezen. De zon en het gebrek aan beschutting in combinatie met de steile hellingen maken het weer lood zwaar. Ik troost me bij de gedachte dat ik bij de aankomst zo aan een heerlijk koel biertje kan. Het resultaat van deze dag is niet zo best. Een half uur meer nodig gehad dan de voorgaande editie. Maar ondanks het afzien onderweg heb ik zeker wel kunnen genieten van de 24 kilometer en 1.150 hoogtemeters. Voor de echte klimgeiten onder ons is dit echt wel een aanrader.

Spa – Olne BE Trailrun 2019

Daar zijn we weer. Afgelopen maanden heb ik al 2 keer eerder een evenement in het gebied rondom het Belgische plaatsje Olne gelopen. Deze derde is de kortste maar daarom zeker niet minder interessant.

In maart ben ik 3 weken naar Canada geweest. Heel veel gesport. Alpine skiën, Nordic skiën, wandelen, hardlopen, trailrunnen. Eigenlijk te veel om op te noemen. Maar ik ben dus wel even uit mijn normale loopritme gestapt. En daarom was het hoog tijd om een niet te lange trailrun te kiezen. Doel is om het lichaam weer te laten wennen aan de extreme belasting die in mei en juni op het programma staat.

Lang heb ik niet hoeven zoeken. In het Belgische plaatsje Olne zit een atletiek vereniging Courir pour le plaisir. Een gezellige vereniging die ieder jaar een aantal pittige evenementen organiseert op de trails rondom het gehucht. De voorgaande evenementen waren erg leuk. Geen enkele reden om niet nog eens deel te nemen.

Deze keer werd gestart met een busreis naar Spa. Ergens in de buurt van het centrum werden we gedropt nabij een kunstmarkt in de openlucht. Een beetje een rare gewaarwording. Met ongeveer 100 lopers moesten we de kunstmarkt doorkruisen om bij de start van de trailrun te komen. Geen startboog, geen timing, geen markering op de weg. Nee, een plastic lintje in een struik naast de weg. De eerste markering en tevens de start van de trailrun.

Het was die ochtend tegen het vriespunt en we hadden al een lichte sneeuwbui gehad. Er stond een venijnig koud windje. Rond de klok van 11:00 uur werden we toegesproken in het Frans. En rond 11:05 uur ging de trailrun van start. De start was berg op. Een flinke klim met meteen al meer dan 70 hoogtemeters. Fijn, we hadden vanuit de bus bijna 20 minuten in de kou op de start staan wachten. De spieren waren dus ijskoud maar we moesten meteen vol aan de bak. Ik voelde eigenlijk meteen mijn linker achilles. Nu maar hopen dat de pijn een beetje wegtrekt als we warm gelopen zijn.

Ik had me voorgenomen om de trailrun rustig te lopen. Vooral weer wennen aan wat afstand en wat hoogtemeters. De omgeving was mooi als altijd. De trails waren afwisselend maar doorgaans goed op tempo te nemen. Ik herkende delen van de route van de ultra Olne-Spa-Olne die ik in december hier heb gelopen. Deze keer lagen de trails er veel beter bij. Op een paar klimmetjes en afdaling met modder en natte voeten na was het eigenlijk niet echt spannend.

Na ongeveer 25 kilometer begon ik het toch even zwaar te krijgen. Waar mijn verbrandingsmotor na een uur of 2 anders makkelijk omschakelt van suiker naar vet verbranden leek het dit keer wat langer te duren. Een minuut of 20 kostte alles heel veel moeite. Als je dan ook nog het steilste stuk van de route voor je kiezen krijgt dan is het even afzien. Maar zoals altijd gaat het op een gegeven moment weer vanzelf. De laatste kilometers vliegen voorbij en na 31 kilometer en 944 hoogtemeters zijn we na 3 uur en 16 minuten weer bij de finish.

Qua klassering eindig ik in de middenmoot. Maakt me verder niet zoveel uit. Dit was niet meer dan een trainingsloop om het lichaam weer te laten wennen. Dat is gelukt. Nu een paar biertjes. Volgende week gaan we naar Malmedy voor een nieuw avontuur.