Auteursarchief: mgeldermans

Epic 50 Trailrun Spa BE

Afgelopen weekend stond de Epic 100 trailrun op het programma. Een trailrun van 100 kilometer op zaterdag in de omgeving van Spa België. Helaas gaan de dingen niet altijd zoals gepland. Dus plannen last-minute gewijzigd en op zondag aan de start de voor de Epic 50 trailrun. En dus 50 kilometer in plaats van 100 kilometer.

Mijn inschrijving voor de Epic 100 trailrun is vooral omdat deze perfect leek te passen in de voorbereiding op de CCC trailrun die ik eind augustus Alpen ga lopen. Die laatste is net wat verder en heeft veel meer hoogtemeters. Dus de Epic 100 trailrun is een perfecte voorbereiding. Het gebied rondom Spa is pittig. Veel technisch stijgen en veel technisch dalen afgewisseld met allerlei soorten terrein zoals modder, rots, gras en water. Daarbij ken ik de omgeving van Spa inmiddels behoorlijk goed. Ik heb hier afgelopen maanden al 3 andere trailruns gelopen.

Helaas krijg ik eind mei last van een blessure. Ik denk in eerste aanleg aan een scheurtje in mijn kuitspier. Later blijkt de pijn van lager te komen. Dus de achilles blijkt de boosdoener. Langer dan een minuut kon ik niet meer hardlopen zonder pijn. Vermoedelijk overbelasting maar als hardloper ontdek je waarschijnlijk dat vrijwel iedere blessure gereduceerd moet worden tot overbelasting. Snel stoppen met hardlopen, oefeningen en ondertussen wat fietsen en wandelen. Drie weken voor de Epic 100 trailrun realiseer ik mij dat over 3 weken 100 kilometer hardlopen er misschien niet in zal zitten. Achteraf realiseer ik me dat ik nog aan het twijfelen was….

18 dagen voor de Epic 100 trailrun besluit ik dat ik het hardlopen weer kan opbouwen. 6 keer een minuut hardlopen, geen pijn. 10 keer een minuut, 8 keer 2 minuten, enzovoorts. Een start to run programma in anderhalve week. Als ik 40 minuten aan een gesloten kan lopen dan 2 uur proberen. Een week voor de Epic 100 trailrun kan ik in ongeveer 2 uur een halve marathon op de Grote-Heide bij Waalre lopen. Mooi, ik ben terug. Maar 100 kilometer lijkt niet verstandig. Wat is wijsheid? Kijk aan, wijzigen van afstand is last-minute nog mogelijk. Epic 50 trailrun here we come!

Op zaterdagmiddag rij ik naar Spa. Hotel geregeld 50 meter van de startlocatie. Zondag is de start om 8 uur. Op deze manier hoeven we niet zo heel vroeg uit de veren en staan we uitgerust aan de start. De startlocaties ligt in het Parc de Sept Heures aan de rand van het centrum van Spa. Ik ben op zondagochtend rond 7 uur bij de start om mijn inschrijving te wijzigen. Het is nog niet zo druk. Nog even terug naar de hotelkamer voor een bakje koffie. En dan op naar de start. Het is nog steeds vrij rustig. Net geen 120 deelnemers staan te wachten op het startschot.

Na de start is het 400 meter vlak en dat was denk ik het enige vlakke stuk voor vandaag. Het park uit en meteen een pittige klim omhoog. Ik vind dat doorgaans verschrikkelijk om meteen na de start te moeten klimmen. Nu is dat niet anders. De spieren zijn nog koud maar de kuiten staan al in brand. Het wordt vandaag een graad of 22 maar in de ochtend is het een stuk koeler. Samen met een zacht briesje erbij eigenlijk prima loop weer. Ik wil vandaag vooral niks forceren. Zonder blessure over de eindstreep is het doel. Rustig lopen en genieten van het moment.

Rondom Spa is een prachtig gebied. Veel bos, veel modder, veel rotspartijen, watercrossings, een soort walhalla voor de doorgewinterde trailrunner. Na ongeveer 30 kilometer bereik ik een verzorgingspost die binnen in een zaaltje is. Als ik naar binnen ga merk ik pas hoe warm het buiten ondertussen is geworden. Ik stop voor een paar bekers cola, pinda’s en een bakje rijstepap met vanille vla. Denk dat ik na een minuut of 10 pas weer onderweg ben. Kan je vertellen dat de lunch wel wat zwaar op de maag ligt.

Voeding bij het 30km checkpoint.

Bij de laatste verzorgingspost is het gezellig. Blijkbaar valt het op dat ik een startnummer van de Epic 100 draag. Of ik de hele nacht buiten ben geweest wordt er gegrapt. Daarna is de serieuze vraag of ik beide afstanden loop. Blijkbaar zijn er deelnemers die dat werkelijk doen. Respect. De laatste kilometers naar de finish zijn erg lekker. Er vallen wat druppels uit de lucht. Geen echte regen maar net genoeg als verfrissing. In het zicht van de finish worden we terug de heuvels in gestuurd. Een pittige klim die niemand zag aankomen. Leuke verrassing op het einde.

Over de afstand ben ik wat teleurgesteld. Het is Epic 50. de 50 staat voor 50 kilometer en dus wil ik tenminste 50 kilometer afleggen. Mijn Garmin geeft slechts 47,3 kilometer aan. Blijkbaar is de route op het laatste moment nog wat aangepast en daardoor korter uitgevallen. Onderweg hebben we 1.504 hoogtemeters getrotseerd. Ik ben als 63ste over de eindstreep gekomen met een eindtijd van 6:12:20. Ergens in de middenmoot en dat vind ik prima voor vandaag. Snel douchen en naar huis. Op naar het volgende avontuur.

Wainstones Trailmarathon UK 2019

De tweede trailmarathon van de Hardmoors 26.2 Series start in het plaatsje Chop Gate. Net als vorig jaar ben ik weer van de partij. Wat mij het meest van toen is bijgebleven dat is de start. 50 meter sprint, een voor een over een hekwerkje en daarna meer dan 250 hoogtemeters onafgebroken klimmen. Een pittig eerste half uur van de trailmarathon.

Op vrijdag 10 mei vlieg ik aan het einde van de dag vanaf Amsterdam naar het vliegveld Durham Tees Valley. De mevrouw achter het deskje van de KLM vraagt tot 4 keer toe waar ik naartoe vlieg. Ze werkte al een tijdje bij de KLM maar deze bestemming kent ze toch echt niet. Als ik zeg dat het vliegveld aangeduid wordt met MME klinkt een zucht. Weer wat geleerd…..

Hardmoors Wainstones Trailmarathon

Zoals altijd ga ik de dag voor wedstrijd de eerste 10 kilometer verkennen. Dit keer wil dat zeggen een behoorlijke klim naar boven. Daarna loop ik een kilometer of 6 over de Hardmoors. Dit is een ruig heide gebied dat door de hoge ligging in de buurt van de kust te maken krijgt met veel wind, veel regen en een doorgaans lage temperatuur. De begroeiing bestaat uit lage heideplantjes met tussenin smalle modderige paadjes om te lopen. Tussen de heide zitten vogels verstopt die als je te dicht in de buurt komt opschrikken en wegvliegen. Tenslotte een heerlijke afdaling terug naar beneden. We weten genoeg voor morgen.

Zondagochtend kwart voor negen racebriefing. Deze briefings zijn redelijk standaard dus echt nodig zijn ze niet voor mij. Wat doorgaans wel interessants is dat zijn de mededelingen over de afstanden. Deze route hebben ze afgelopen weken toch nog aangepast. Meer hoogtemeters maar zeker geen 30 mijl dus het valt wel mee. Nog wat grappen over de halve marathon. Da’ s een 3/4 marathon geworden. En al vrij snel staan we buiten om een sprint te trekken naar het hekje. Een voor een over het hekje betekent vandaag dat de laatste deelnemer zomaar een minuut of 10 moet wachten.

Hardmoors Wainstones Trailmarathon

Ik start op de eerste rij en ga als 12de over het hekje. Na het hekje schakel ik snel om naar mijn eigen tempo. Als je deze klim alles geeft dan krijg je het in de slot van deze trailmarathon heel zwaar. Beter is om de hartslag ver onder het omslagpunt te houden. Eerst boven komen en dan pas tempo gaan opvoeren. Het is een heerlijke dag. Zonnentje, beetje wind en een temperatuur van ongeveer 10 graden. Als het maar niet veel warmer wordt. De eerste 15 kilometer zijn pittig. Veel stijgen en veel afdalen. Ik merk dat de lokale mensen hier veel meer gewend zijn aan de lastige afdalingen. Het kost me veel tijd en energie.

Hardmoors Wainstones Trailmarathon

Halverwege komen we door het plaatsje Osmotherley. Dit plaatsje herken ik. Hier ben ik afgelopen jaar al eens gestart op een andere trailmarathon. De route herken ik daarom ook onmiddellijk. Navraag leert dat er dit jaar geen trailmarathon vanuit dit plaatsje zal starten. Daarom hebben ze de route van deze twee trailrunmarathons gecombineerd. Aha, maar dan weet ik ook wat er me te wachten staat. Er komen nog 4 stevige beklimmingen aan voordat we terug zijn in Chop Gate.

Hardmoors Wainstones Trailmarathon

Tegen het einde van de race begin ik de achterblijvers van de halve marathon te passeren. Op de laatste top kun je in de verte in het dal Chop Gate zien liggen. Je ziet de wei met alle auto’s duidelijk liggen. De route loopt niet direct naar beneden. We volgen de heuvel en blijven op hoogte. Pas na 2 kilometer buigen we naar beneden. Heerlijke lange afdaling door de weides met schapen. Tempo omhoog. 44,74 kilometer, 1.572 hoogtemeters, 5:41:48, 40ste finisher. Door de lastige afdalingen was zeker niet mijn trailmarathon. Maar wat was het mooi en vooral ook erg gezellig onderweg!

Koning van Spanje Trailrun NL 2019

Afgelopen weekend was de Koning van Spanje Trailrun. Eigenlijk is het meer dan een trailrun. Het hele weekend kan er gelopen worden. Op vrijdagavond een night-trail. Op zaterdag een middellange afstand en op zondag is er tenslotte keuze uit diverse langere afstanden. Het evenement is normaal gesproken binnen een paar weken uitverkocht en zo ook dit keer. Ik heb de Koning van Spanje Trailrun eerder gelopen dus het evenement stond dit jaar niet op mijn shortlist.

Ik had dit weekend geen trailruns op het programma staan en dat vond ik maar saai. Vorig weekend ook niks gedaan dus hoog tijd om weer wat te ondernemen. Op donderdagavond heb ik daarom besloten om een poging te wagen een startbewijs voor de night-trail op vrijdag te bemachtigen. Helaas, geen succes. Maar iemand stuurde mij een berichtje met een aanbod van een startbewijs voor de 16km trailrun op zaterdag. Je moet wat dus ik heb het startbewijs overgenomen.

Het toeval wil dat Mark van Kessel op vrijdagochtend bij me informeerde of ik nog leuke dingen ging doen de komende tijd. Toeval bestaat niet. De afloop van dat verhaal is vervolgens voorspelbaar. Een half uur later had Mark ook een startbewijs geregeld.

Dus zaterdagochtend om 8 uur vertrek naar het Limburgse Gulpen. Rond 9:30 uur zijn we ter plekke. Het is al opvallende druk rondom het start- en finishgebied. Maar we kunnen op steenworp afstand de auto kwijt. Dat was een meevaller. Er hangt een gezellige sfeer. Het start- en finishgebied is omgetoverd tot een soort markt met allerlei kraampjes met trailrun spulletjes. Het is aardig fris maar zonnetje schijnt af en toe. Door de speaker klinkt gezellige muziek.

Start van de Koning van Spanje Trailrun 2019

Aan de start staan zo’n 470 deelnemers klaar. De speaker waarschuwt voor het eerste deel na start dat vrij snel omhoog zou lopen. Een doedelzakspeler krijgt de eer om de laatste minuten voor de start muzikaal in te vullen. Ieder zijn hobby. Exact om 10:30 uur wordt het startsein gegeven voor de 16 kilometer trailrun. Het eerste deel van het parcours is vrij breed. Ik start daarnaast vrij voorin het deelnemersveld en ik heb dus relatief weinig last van de andere deelnemers. Ik had het drukker verwacht.

Het parcours van deze trailrun is wel haast perfect. Felle klimmetjes worden afgewisseld door lange afdalingen. Eigenlijk worden de klimmetjes steeds beloond. Voor een trailrun in dit soort terrein ligt het tempo daarom bijzonder hoog. Het weer draagt vervolgens ook bij. Het is een graad of 5 en er staat een matig briesje.

Langs het parcours staat opvallend veel publiek. Dit zorgt voor een haast unieke sfeer. Bij trailruns maak je dat maar zelden mee. Onderweg spreek ik wat lopers die in de buurt op de camping staan en het hele weekend lopen. Dat idee spreekt me wel aan. Iets om te onthouden voor het volgende jaar.

Na 14,5 kilometer zie ik een lange sliert trailrunners over het asfalt naar boven slingeren. Ook hier staat veel publiek. Het is een pittige klim. De toeschouwers roepen dat het vanaf boven alleen nog naar beneden gaat tot de finish. We zetten nog een keer aan om vervolgens in hoog tempo naar beneden naar de finish te snellen.

Biertje na de Koning van Spanje Trailrun 2019

Bij de finish krijgt elke deelnemer een speciaal biertje van de tap. Een mooie beloning na zo’n sportieve prestatie. Oja, bij de finish stond Mark al op me te wachten. Hij had vanaf de start op kop gelegen. Ik vermoed dat hij dus als eerste aan het bier stond. Zelf had ik wat meer tijd nodig. Uiteindelijk ben ik als 75ste na 15,2km en 420 hoogtemeters over de finish gekomen. De Koning van Spanje Trailrun is een aanrader. Volgend jaar zet ik de Ultimate op mijn shortlist.


Trail des Idylles BE Trailrun 2019

Het is zaterdag 20 april 2019. Vandaag staat de Trail des Idylles op het programma. Een uitdagende trailrun van 24 kilometer met de nodige hoogtemeters. Vorige week was het hier nog 2 graden. Vandaag wordt 25 graden verwacht. Dat wordt dus afzien.

Het is de derde editie van het evenement. Blijkbaar zijn ze heel succesvol. De voorinschrijving is 4 weken voor het evenement gesloten omdat het maximaal aantal deelnemers was bereikt. Ik heb deze trailrun vorig jaar ook gelopen. Was me goed bevallen. Dit jaar gaan we dus op herhaling. De start van de trail is op zaterdagmiddag om 13:30 uur. Mooie tijd want dan hoef je ’s morgen niet te haasten om op tijd te zijn.

Ik ben een uurtje voor de start in Malmedy. De start is bij een plaatselijk gemeenschapshuis. Het is nog niet echt druk maar wel er hangt een prima sfeertje. Er staat een gezellig muziekje op en buiten in de schaduw zitten er al wat groepjes lopers op het terras. Ik loop de Belgische Stef tegen het lijf. Een trailrunner die ik afgelopen jaar bij de multi-stage trail in Vaals heb ontmoet. We praten even bij en lopen dan naar de start. De briefing begint iets te laat maar ach, we hebben geen haast. Een paar minuten na half twee zijn we onderweg.

Start van de Trail des Idylles BE Trailrun 2019

De eerste paar kilometers vallen mee. Het is warm maar er staat een verkoelend briesje. Daarnaast lopen we enigszins beschut in de bossen rondom Malmedy. Maar dan draaien we de bossen uit de volle zon in. Binnen een paar kilometer krijgen we een zo’n 400 hoogtemeters voor onze kiezen. De hellingen liggen er geheel onbeschut bij en het zachte briesje wind is ook verdwenen. Het tempo gaat omlaag en de hartslag vliegt omhoog. We hebben het zwaar.

Na ongeveer 12 kilometer bereiken we de eerste verzorgingspost. Ik drink bijna een liter cola en eet wat banaan. Even een moment rust nemen. Ik praat me wat andere trailers. Iedereen is aan het afzien. Ik besluit om verder te gaan. De kilometers na de verzorgingspost voelen goed. We lopen grotendeels in de beschutting van het bos. Er staat een zacht koel briesje. Er zitten iets minder hoogtemeters in dit deel. En belangrijker nog, de afdalingen zijn wat minder technisch. Dat is fijn want dat is goed voor de gemiddelde snelheid.

Na ongeveer 19 kilometer komen we weer bij een verzorgingspost. Deze is gelegen naast een beekje. De stoelen van de vrijwilligers zijn door de trailrunners in beslag genomen. Pootjebaden in de beek. Het wordt vandaag toch geen toptijd dus ik doe het rustig aan. Ik neem zelf weer de nodige cola en ga ook een minuut of vijf met mijn voeten in het stromend water van het beekje staan. Heerlijk verkoelend is dat. Op verzoek maak ik nog wat foto’s voor een groepje trailrunners en dan ga ik weer verder.

Watercrossing bij de tweede verzorgingspost

Nog 5 kilometer te gaan maar ik was al gewaarschuwd. Nog 300 hoogtemeters in het verschiet. Het is moeilijk om een juist tempo te kiezen. De zon en het gebrek aan beschutting in combinatie met de steile hellingen maken het weer lood zwaar. Ik troost me bij de gedachte dat ik bij de aankomst zo aan een heerlijk koel biertje kan. Het resultaat van deze dag is niet zo best. Een half uur meer nodig gehad dan de voorgaande editie. Maar ondanks het afzien onderweg heb ik zeker wel kunnen genieten van de 24 kilometer en 1.150 hoogtemeters. Voor de echte klimgeiten onder ons is dit echt wel een aanrader.

Spa – Olne BE Trailrun 2019

Daar zijn we weer. Afgelopen maanden heb ik al 2 keer eerder een evenement in het gebied rondom het Belgische plaatsje Olne gelopen. Deze derde is de kortste maar daarom zeker niet minder interessant.

In maart ben ik 3 weken naar Canada geweest. Heel veel gesport. Alpine skiën, Nordic skiën, wandelen, hardlopen, trailrunnen. Eigenlijk te veel om op te noemen. Maar ik ben dus wel even uit mijn normale loopritme gestapt. En daarom was het hoog tijd om een niet te lange trailrun te kiezen. Doel is om het lichaam weer te laten wennen aan de extreme belasting die in mei en juni op het programma staat.

Lang heb ik niet hoeven zoeken. In het Belgische plaatsje Olne zit een atletiek vereniging Courir pour le plaisir. Een gezellige vereniging die ieder jaar een aantal pittige evenementen organiseert op de trails rondom het gehucht. De voorgaande evenementen waren erg leuk. Geen enkele reden om niet nog eens deel te nemen.

Deze keer werd gestart met een busreis naar Spa. Ergens in de buurt van het centrum werden we gedropt nabij een kunstmarkt in de openlucht. Een beetje een rare gewaarwording. Met ongeveer 100 lopers moesten we de kunstmarkt doorkruisen om bij de start van de trailrun te komen. Geen startboog, geen timing, geen markering op de weg. Nee, een plastic lintje in een struik naast de weg. De eerste markering en tevens de start van de trailrun.

Het was die ochtend tegen het vriespunt en we hadden al een lichte sneeuwbui gehad. Er stond een venijnig koud windje. Rond de klok van 11:00 uur werden we toegesproken in het Frans. En rond 11:05 uur ging de trailrun van start. De start was berg op. Een flinke klim met meteen al meer dan 70 hoogtemeters. Fijn, we hadden vanuit de bus bijna 20 minuten in de kou op de start staan wachten. De spieren waren dus ijskoud maar we moesten meteen vol aan de bak. Ik voelde eigenlijk meteen mijn linker achilles. Nu maar hopen dat de pijn een beetje wegtrekt als we warm gelopen zijn.

Ik had me voorgenomen om de trailrun rustig te lopen. Vooral weer wennen aan wat afstand en wat hoogtemeters. De omgeving was mooi als altijd. De trails waren afwisselend maar doorgaans goed op tempo te nemen. Ik herkende delen van de route van de ultra Olne-Spa-Olne die ik in december hier heb gelopen. Deze keer lagen de trails er veel beter bij. Op een paar klimmetjes en afdaling met modder en natte voeten na was het eigenlijk niet echt spannend.

Na ongeveer 25 kilometer begon ik het toch even zwaar te krijgen. Waar mijn verbrandingsmotor na een uur of 2 anders makkelijk omschakelt van suiker naar vet verbranden leek het dit keer wat langer te duren. Een minuut of 20 kostte alles heel veel moeite. Als je dan ook nog het steilste stuk van de route voor je kiezen krijgt dan is het even afzien. Maar zoals altijd gaat het op een gegeven moment weer vanzelf. De laatste kilometers vliegen voorbij en na 31 kilometer en 944 hoogtemeters zijn we na 3 uur en 16 minuten weer bij de finish.

Qua klassering eindig ik in de middenmoot. Maakt me verder niet zoveel uit. Dit was niet meer dan een trainingsloop om het lichaam weer te laten wennen. Dat is gelukt. Nu een paar biertjes. Volgende week gaan we naar Malmedy voor een nieuw avontuur.

From Dusk Till Dawn Night Trail BE 2019

Op zaterdag 2 februari 2019 werd de From Dusk Till Dawn Night Trail gelopen in de heuvels in de omgeving van Durbuy. Het concept is simpel. Starten als de zon onder gaat en zorgen dag je weer binnen bent voordat de zon op komt.

Ik loop in september 2019 een trail in de alpen die mij naar verwachting 22 uur zal kosten. Dit betekent dat ik een nacht in de alpen zal doorbrengen. Het is daar dan zomer. Toch kunnen de omstandigheden op hoogte in de bergen ronduit winters zijn. Ik zocht dus een trailrun die vergelijkbaar zou zijn met dergelijke omstandigheden. Donker, sneeuw en koud. De From Dusk Till Dawn Night Trail is daar helemaal geschikt voor.

Het evenement kent diverse afstanden van 14 tot 86 kilometer. Ik heb gekozen om het niet te gek te maken en heb mezelf ingeschreven voor de 43 kilometer. Deze start samen de 86 kilometer om 17:31 uur. Het moment dat de zon in Durbuy onder zal gaan.

Het heeft afgelopen weken flink gesneeuwd in de Ardennen. Er ligt op plekken meer dan 40 centimeter sneeuw. Op zaterdagochtend zie in het weerbericht dat het ’s avonds rond het vriespunt zal zijn en dat er wat sneeuwbuien in de nacht worden verwacht. Onderweg naar Durbuy wordt het witter en witter. Hier ligt in de velden en bossen geen 40 centimeter maar een centimeter of 15 tot 20 ligt er zeker wel.

De start is in het plaatsje Villers-Sainte-Gertrude bij Camping & Herberg Grand Bru. Op het terrein ligt een gezellig café waar de startnummers moeten worden opgehaald. Tevens kunnen de lopers hier omkleden en zich voorbereiden op de nacht. Het is gezellig druk. De sfeer is ontspannen. Ik heb grote zin in wat komen gaat.

De start is precies om 17:31 uur. Het is nog net niet donker dus ik heb mijn hoofdlampje nog niet nodig. We slingeren kort over de weg bij de camping en maken dan snel een scherpe bocht naar rechts de trails op en de heuvels in. Het tempo ligt niet erg hoog. Dat komt waarschijnlijk door de ervarenheid van de deelnemers. Het is een behoorlijke afstand en het wordt toch wel zwaar. Ontspannen lopen dus en ondertussen wat praten met de lopers om je heen.

De eerste 2 uur krijgen we een paar pittige klimmetjes voor onze kiezen. Het is inmiddels donker. Veel zicht heb je niet. Door een combinatie van sneeuw en mist reflecteert het meeste licht. De trails zijn smal en ondergesneeuwd. Het is dus een beetje lopen op de tast. Als je een beetje alert loopt dan is het goed te doen.

Het is inmiddels wat harder gaan sneeuwen. Ik loop nog in een t-shirtje en begin het toch wel koud te krijgen. Regenjasje aan, race wanten aan, als je maar blijft bewegen dan valt het winterse weer eigenlijk best mee. Ergens in de buurt van de 25 kilometer kom ik een trailrunner uit Breda tegen. Hij klaagt over het zicht. Ik stel voor om een stuk samen te lopen. Hij loopt de 86 kilometer en zal straks bij de start finish nog een ronde moeten doen.

De kilometers tikken weg. En zo langzamerhand heb ik er wel genoeg van. Tegen het einde moeten we nog een beekje door. Het is zo’n 50 centimeter diep en de doorgang is zo’n 25 tot 30 meter in afstand. Het is smeltwater dus aardig fris. Dan nog een lus over de camping. We worden aangemoedigd door een aantal bewoners van de camping. En dan over de finish. In de einduitslag ben ik na 40,5km en 1.379 hoogtemeters 14de bij de mannen met een tijd van 4:59:51. Niet slecht gelet op het parcours en de omstandigheden.

Ik neem een warm soepje bij de finish. Wens de trailrunner uit Breda een goede tweede ronde. Ik ga naar de auto onderweg naar een slaapplek die ik in de buurt heb geregeld. Mooi evenement dat voor herhaling vatbaar is.

Polar Bear Trail 2019

Op zondag 20 januari 2019 stond de Polar Bear Trail weer op het programma. Een zeer goed georganiseerde trail over een uitdagend parcours in de heuvels vanuit het Belgische plaatsje Teuven. Voor het derde jaar op rij neem ik deel aan dit evenement. En opnieuw ben ik enthousiast!

De Polar Bear Trail kent een nachttrail van 14 kilometer op de zaterdagavond en een trailrun op zondag van 14 of 22 kilometer. Dit jaar neem ik evenals voorgaande jaren deel aan de 22 kilometer op zondag. De start van deze trailrun is om 11:45 uur. Een mooie tijd omdat ik ’s morgens pas om 09:30 uur van huis hoef te gaan. Daarbij, de winter is begonnen en wat later op de ochtend is het minder koud.

Dit jaar lijkt de trailrun bijzonder goed bezocht. Het is erg druk in de straat voor de start. Er staan veel geparkeerde auto’s en er lopen veel deelnemers. De vrijwilligers begeleiden de verkeersstroom goed en uiteindelijk parkeer ik 5 minuten lopen van de start. Bij de start kijk ik uit over een mooi wit veld met een heerlijke winterzon. Het is windstil en net onder nul. Heerlijk weer voor een trailrun.

Om 11:45 uur is de start. Het begin is berg af en via een spekgladde ijzige bocht worden we weer omhoog gestuurd. Ik weet van andere jaren dat het de eerste kilometers wat dringen kan zijn dus ik ben vrij voorin gestart. De eerste kilometers ligt het tempo vrij hoog. Na enkele kilometers moeten we door het beekje de Geul. Er is gewaarschuwd dat het erg glad is. Als ik snel ben dan heb ik minder last van andere deelnemers.

Eenmaal een 8-tal kilometers onderweg realiseer ik me dat het allemaal wat sneller gaat dan ik me had voorgenomen. Maar het voelt goed, het is heerlijk weer en de trails liggen er fantastisch bij. De uitzichten in de Limburgse heuvels zijn heel mooi. De kilometers vliegen voorbij. Ik loop tussen verschillende triathleten die steeds sneller lijken te gaan. Ik vind het best, ik sluit aan bij de andere lopers en geniet van het hoge tempo.

Na 21,6 kilometer en 571 hoogtemeters kom ik na 2:00:39 over de eindestreep. Een mooi resultaat omdat ik meer dan 35 minuten sneller was dan de Polar Bear Trail in 2018 en 2017. En ja, dit jaar was echt een feest qua omstandigheden. Volgend jaar staat de Polar Bear Trail weer op mijn lijst.